گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 3 پیاپی 10 1405 04 01 Comparison of the Effectiveness of Emotionally Focused Couple Therapy and Systemic Couple Therapy on Mood Disorders and Secure Relating in Maladjusted Couples with Marital Conflict مقایسه اثربخشی زوج‌درمانی هیجان‌مدار و زوج‌درمانی سیستمی بر اختلالات خلقی و میزان ارتباط ایمن در زوجین ناسازگار دارای تعارض 1 24 FA فاطمه کیانی پور گروه روانشناسی و مشاوره، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. امیر پناه علی گروه روانشناسی و مشاوره، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. سید داوود حسینی نسب گروه روانشناسی و مشاوره، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. شهرام واحدی گروه علوم تربیتی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. Journal Article 1405 01 09 <p>This study aimed to compare the effectiveness of Emotionally Focused Couple Therapy (EFT) and systemic couple therapy in reducing mood-related symptoms, including depression and anxiety, and improving secure relating dimensions, including accessibility, responsiveness, and engagement, among maladjusted couples experiencing marital conflict. This applied study employed a quasi-experimental pretest–posttest design with two intervention groups and one control group. The statistical population consisted of maladjusted couples with marital conflict who attended Hekmat Bakhsh Clinic in Tehran in spring 2025. A total of 42 participants were selected through purposive sampling and allocated to three groups: emotionally focused couple therapy, systemic couple therapy, and control, with 14 participants in each group. Data were collected using the 21-item Depression Anxiety Stress Scales (DASS-21) and the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement Scale (BARE). The emotionally focused intervention was implemented based on Johnson’s model, whereas the systemic intervention followed Minuchin’s structural/systemic approach. Data were analyzed using within–between repeated-measures analysis of variance, multivariate analyses, and post-hoc comparisons. Inferential analyses indicated significant main effects of time and significant time×group interaction effects for both anxiety and depression (p&lt;0.01), demonstrating significant reductions following the interventions. Significant time and time×group effects were also observed for accessibility, responsiveness, and engagement (p&lt;0.01), indicating improvements in secure relating. Post-hoc comparisons demonstrated that reductions in anxiety and depression were significantly greater in the emotionally focused couple therapy group than in the systemic therapy and control groups. Similarly, improvements in accessibility, responsiveness, and engagement were significantly greater following emotionally focused couple therapy than systemic couple therapy and the control condition (p≤0.05). Both emotionally focused and systemic couple therapies were effective in reducing mood-related symptoms and strengthening secure relating among maladjusted couples; however, emotionally focused couple therapy demonstrated greater effectiveness across all assessed outcomes. Its direct emphasis on underlying emotional experiences, attachment needs, and restructuring negative interactional cycles may provide a more effective mechanism for simultaneously improving emotional well-being and relational security in couples experiencing marital conflict.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی زوج‌درمانی هیجان‌مدار و زوج‌درمانی سیستمی بر کاهش اختلالات خلقی شامل افسردگی و اضطراب و افزایش مؤلفه‌های ارتباط ایمن شامل در دسترس بودن، پاسخگویی و همدم‌طلبی در زوجین ناسازگار دارای تعارض زناشویی انجام شد. این پژوهش کاربردی و از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زوجین ناسازگار دارای تعارض زناشویی مراجعه‌کننده به کلینیک حکمت‌بخش شهر تهران در بهار 1404 بود. نمونه پژوهش شامل 42 نفر بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و در سه گروه زوج‌درمانی هیجان‌مدار، زوج‌درمانی سیستمی و کنترل، هر گروه 14 نفر، قرار گرفتند. ابزارهای گردآوری داده شامل مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس 21 ماده‌ای (DASS-21) و مقیاس کوتاه دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و همدم‌طلبی (BARE) بود. مداخله هیجان‌مدار بر اساس رویکرد جانسون و مداخله سیستمی بر اساس رویکرد ساختاری مینوچین اجرا شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر/طرح درون‌آزمودنی–بین‌آزمودنی، تحلیل چندمتغیری و آزمون‌های تعقیبی تحلیل شدند. نتایج استنباطی نشان داد اثر زمان و تعامل زمان×گروه بر افسردگی و اضطراب معنادار بود (p&lt;0.01) و هر دو مداخله موجب کاهش معنادار این نشانه‌ها شدند. همچنین، اثر زمان و تعامل زمان×گروه بر مؤلفه‌های در دسترس بودن، پاسخگویی و همدم‌طلبی معنادار بود (p&lt;0.01)، که بیانگر افزایش معنادار ارتباط ایمن پس از مداخله بود. مقایسه‌های تعقیبی نشان داد کاهش اضطراب و افسردگی در گروه زوج‌درمانی هیجان‌مدار به‌طور معناداری بیشتر از گروه زوج‌درمانی سیستمی و کنترل بود. همچنین، افزایش در دسترس بودن، پاسخگویی و همدم‌طلبی در گروه هیجان‌مدار به‌طور معناداری بیشتر از گروه سیستمی و کنترل بود (p≤0.05). هر دو رویکرد زوج‌درمانی هیجان‌مدار و سیستمی می‌توانند در کاهش افسردگی و اضطراب و تقویت ارتباط ایمن زوجین ناسازگار مؤثر باشند؛ با این حال، برتری زوج‌درمانی هیجان‌مدار نشان می‌دهد تمرکز مستقیم بر هیجان‌های زیربنایی، نیازهای دلبستگی و بازسازی الگوهای تعاملی عاطفی می‌تواند تأثیر بیشتری بر بهبود هم‌زمان سلامت خلقی و امنیت رابطه زوجین داشته باشد. بنابراین، استفاده از این رویکرد در مداخلات زوج‌درمانی مرتبط با تعارض و ناسازگاری زناشویی توصیه می‌شود.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/99/84