گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی در دست انتشار 1405 06 01 Comparing the Effectiveness of Paradoxical Couple Therapy and Affective Reconstructive Therapy on Interpersonal Mindfulness and Co-Rumination in Couples with Marital Conflict مقایسه اثربخشی زوج‌درمانی پارادوکسی و درمان مبتنی بر بازسازی عاطفی بر توجه‌آگاهی بین‌فردی و نشخوار فکری مشترک در زوج‌های دارای تعارض زناشویی 1 24 FA بتول سعادت گروه مشاوره، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامى، مشهد، ايران محمد رجبی گروه روانشناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران علیرضا رجایی گروه روانشناسی، واحد تربت جام، دانشگاه آزاد اسلامی، تربت جام، ایران Journal Article 1405/01/25 <p>This study aimed to compare the effectiveness of paradoxical couple therapy and affective reconstructive therapy in improving interpersonal mindfulness and reducing co-rumination among couples experiencing marital conflict. This applied quasi-experimental study employed a pretest–posttest control-group design with a two-month follow-up. The statistical population comprised couples with marital conflict who attended family counseling centers in Mashhad, Iran, during 2024–2025. Fifteen couples, including 30 individuals, were selected through purposive sampling and randomly assigned to paradoxical couple therapy, affective reconstructive therapy, and control groups. The paradoxical couple therapy group received seven intervention sessions, whereas the affective reconstructive therapy group participated in eight sessions. The control group received no intervention during the study period. Data were collected using the Interpersonal Mindfulness Scale, Co-Rumination Questionnaire, and Marital Conflict Questionnaire. Repeated-measures analysis of variance with the Greenhouse–Geisser correction and Bonferroni post hoc comparisons was performed using SPSS version 25. The repeated-measures analysis revealed significant effects of time, group, and the time-by-group interaction on interpersonal mindfulness and co-rumination (p &lt; .05). Bonferroni comparisons indicated that both paradoxical couple therapy and affective reconstructive therapy significantly increased interpersonal mindfulness and significantly reduced co-rumination compared with the control condition (p &lt; .05). However, no statistically significant differences were found between the two intervention groups in their effects on either interpersonal mindfulness or co-rumination (p &gt; .05). The therapeutic improvements observed following both interventions were maintained at the two-month follow-up assessment. Paradoxical couple therapy and affective reconstructive therapy appear to be effective and relatively durable interventions for enhancing interpersonal mindfulness and reducing co-rumination among couples with marital conflict. Because neither intervention demonstrated superior effectiveness, treatment selection may be guided by couples’ characteristics, therapists’ expertise, and available clinical resources. Nevertheless, the smaller number of sessions required for paradoxical couple therapy may make it a more time- and cost-efficient therapeutic option.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی زوج‌درمانی پارادوکسی و درمان مبتنی بر بازسازی عاطفی بر توجه‌آگاهی بین‌فردی و نشخوار فکری مشترک در زوج‌های دارای تعارض زناشویی انجام شد. این پژوهش کاربردی، نیمه‌آزمایشی و مبتنی بر طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری شامل زوج‌های دارای تعارض زناشویی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره خانواده شهر مشهد در سال‌های ۱۴۰۳–۱۴۰۴ بود. از میان آنان، ۱۵ زوج شامل ۳۰ نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به‌صورت تصادفی در سه گروه زوج‌درمانی پارادوکسی، درمان مبتنی بر بازسازی عاطفی و کنترل گمارده شدند. گروه زوج‌درمانی پارادوکسی طی هفت جلسه و گروه درمان مبتنی بر بازسازی عاطفی طی هشت جلسه تحت مداخله قرار گرفتند، درحالی‌که گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از مقیاس ذهن‌آگاهی بین‌فردی، پرسشنامه نشخوار فکری مشترک و مقیاس تعارضات زناشویی گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر، اصلاح گرین‌هاوس–گایزر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۵ انجام شد. نتایج تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان داد که اثر زمان، اثر گروه و اثر متقابل زمان و گروه بر توجه‌آگاهی بین‌فردی و نشخوار فکری مشترک معنادار بود (۰٫۰۵&gt;p). آزمون بونفرونی نشان داد هر دو مداخله در مقایسه با گروه کنترل موجب افزایش معنادار توجه‌آگاهی بین‌فردی و کاهش معنادار نشخوار فکری مشترک شدند (۰٫۰۵&gt;p). بااین‌حال، بین زوج‌درمانی پارادوکسی و درمان مبتنی بر بازسازی عاطفی از نظر تأثیر بر توجه‌آگاهی بین‌فردی و نشخوار فکری مشترک تفاوت معناداری مشاهده نشد (۰٫۰۵&lt;p). همچنین، تغییرات ایجادشده در مرحله پیگیری دوماهه حفظ شدند. زوج‌درمانی پارادوکسی و درمان مبتنی بر بازسازی عاطفی، دو مداخله مؤثر و نسبتاً پایدار برای افزایش توجه‌آگاهی بین‌فردی و کاهش نشخوار فکری مشترک در زوج‌های دارای تعارض زناشویی هستند و انتخاب میان آن‌ها می‌تواند بر اساس ویژگی‌های زوجین، تخصص درمانگر و محدودیت‌های زمانی انجام شود؛ با توجه به تعداد جلسات کمتر، زوج‌درمانی پارادوکسی ممکن است گزینه‌ای مقرون‌به‌صرفه‌تر باشد.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/91/80