گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 3 پیاپی 10 2026 06 21 A Structural Model of Marital Satisfaction Based on Mindfulness and Self-Compassion with the Mediating Role of Emotional Intimacy among Couples الگوی ساختاری رضایت زناشویی بر اساس ذهن‌آگاهی و شفقت به خود با نقش میانجی صمیمیت عاطفی در زوجین FA داوود رستگارمقدم گروه مشاوره خانواده، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران هانیه محمدی‌اصل گروه روان‌شناسی سلامت، دانشگاه علوم پزشکی همدان، همدان، ایران شایان بهرامی‌نژاد گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران Journal Article 2026 06 29 <p>The present study aimed to develop a structural model of marital satisfaction based on mindfulness and self-compassion with the mediating role of emotional intimacy among married couples. Marital satisfaction is one of the most important indicators of family health and relational well-being, and it is influenced by a complex set of cognitive, emotional, and interpersonal factors. In recent years, mindfulness and self-compassion have received increasing attention as psychological capacities that can enhance mental health and improve interpersonal functioning. Mindfulness, defined as nonjudgmental awareness of present-moment experience, may help couples respond to relational stress with greater emotional awareness, less impulsivity, and more adaptive communication. Mindful individuals are more likely to recognize their emotional reactions without immediately acting on them, which can reduce escalation during marital conflicts. Self-compassion, which involves kindness toward oneself, recognition of common humanity, and balanced awareness of painful experiences, may also contribute to healthier marital functioning. Individuals with higher self-compassion may be less self-critical, more emotionally stable, and more capable of expressing empathy toward their partners. However, the effects of mindfulness and self-compassion on marital satisfaction may be strengthened through emotional intimacy. Emotional intimacy refers to feelings of closeness, trust, mutual understanding, and emotional sharing, and it is considered a central foundation of a satisfying marital relationship. This study used a descriptive-correlational design and structural equation modeling. The statistical population consisted of married couples, and participants were selected through convenience sampling. Data were collected using standardized questionnaires measuring mindfulness, self-compassion, emotional intimacy, and marital satisfaction. The findings indicated that mindfulness and self-compassion directly predicted marital satisfaction and also had significant indirect effects through emotional intimacy. The proposed model showed acceptable fit indices. These results suggest that enhancing mindfulness and self-compassion may improve marital satisfaction by increasing emotional intimacy and reducing maladaptive emotional reactions. Accordingly, couple-based educational and therapeutic programs can benefit from incorporating mindfulness practices, self-compassion training, and exercises designed to strengthen emotional closeness between partners.</p> <p>هدف پژوهش حاضر ارائه الگوی ساختاری رضایت زناشویی بر اساس ذهن‌آگاهی و شفقت به خود با نقش میانجی صمیمیت عاطفی در زوجین بود. رضایت زناشویی یکی از مهم‌ترین شاخص‌های سلامت خانواده و کیفیت زندگی زوجین است و تحت تأثیر مجموعه‌ای از عوامل شناختی، هیجانی و ارتباطی قرار دارد. در سال‌های اخیر، متغیرهایی مانند ذهن‌آگاهی و شفقت به خود به‌عنوان مؤلفه‌های مهم در بهبود سلامت روان و کیفیت روابط بین‌فردی مورد توجه قرار گرفته‌اند. ذهن‌آگاهی از طریق افزایش توجه آگاهانه به لحظه حال، کاهش قضاوت‌گری، افزایش پذیرش و بهبود آگاهی هیجانی می‌تواند به زوجین کمک کند تا در موقعیت‌های تعارض‌آمیز واکنش‌های تکانشی کمتری نشان دهند و ارتباط مؤثرتری برقرار کنند. از سوی دیگر، شفقت به خود با کاهش خودسرزنشگری، افزایش مهربانی نسبت به خود و پذیرش نقص‌های انسانی، می‌تواند ظرفیت فرد را برای همدلی، تحمل ناکامی و پاسخ‌دهی عاطفی در رابطه افزایش دهد. با این حال، تأثیر این متغیرها بر رضایت زناشویی ممکن است از طریق صمیمیت عاطفی تقویت شود؛ زیرا صمیمیت عاطفی به‌عنوان احساس نزدیکی، درک متقابل، اعتماد و اشتراک هیجانی، یکی از پایه‌های اصلی پایداری رابطه زناشویی است. این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی و با روش مدل‌یابی معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل زوجین متأهل بود که از میان آنان نمونه‌ای به روش در دسترس انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ذهن‌آگاهی، مقیاس شفقت به خود، پرسشنامه صمیمیت عاطفی و مقیاس رضایت زناشویی بود. نتایج نشان داد ذهن‌آگاهی و شفقت به خود به‌طور مستقیم رضایت زناشویی را پیش‌بینی می‌کنند و همچنین از طریق افزایش صمیمیت عاطفی اثر غیرمستقیم معناداری بر رضایت زناشویی دارند. یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت مهارت‌های ذهن‌آگاهی، پرورش شفقت به خود و افزایش صمیمیت عاطفی می‌تواند در برنامه‌های آموزشی و درمانی زوجین مورد استفاده قرار گیرد.</p>