گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 3 پیاپی 9 2026 04 20 Women’s Narratives of Marriage to Men with Avoidant Attachment Style تحلیل روایت زنان از تجربه ازدواج با مردان دارای سبک دلبستگی اجتنابی 1 12 FA امیرحسین فلاحی‌ گروه مشاوره خانواده، دانشگاه گیلان، رشت، ایران نرگس رضوانی گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی ایران، تهران، ایران حمیدرضا کریمی‌فر گروه روان‌شناسی عمومی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران Journal Article 2026 03 03 <p>This study aimed to analyze women’s narratives of being married to men with avoidant attachment style and to explain the emotional, relational, and identity-related consequences of this experience within marital life. This qualitative study was conducted using a narrative inquiry approach. Participants were 18 married women living in Tehran who reported marital experiences with husbands showing prominent features of avoidant attachment. Purposeful and snowball sampling were used, and interviews continued until theoretical saturation was achieved. Data were collected through in-depth semi-structured interviews lasting between 55 and 90 minutes. After obtaining informed consent, all interviews were audio-recorded, transcribed verbatim, and coded. Data analysis was conducted through narrative analysis and reflexive thematic analysis, while NVivo software was used for data management, coding organization, and retrieval. Trustworthiness was enhanced through member checking, prolonged engagement with the data, reflexive memo writing, peer review, and thick description of the research context. Analysis of the narratives showed that women’s experiences of marriage to men with avoidant attachment style were organized into five main categories: “entering the relationship with hope for emotional openness,” “the cycle of proximity-seeking and withdrawal,” “loneliness in the presence of the spouse,” “erosion of self-worth and reconstruction of feminine identity,” and “coping strategies, boundary setting, and relational reconstruction.” Participants described a form of emotional confusion in which the husband was physically present in the marriage but emotionally unavailable during moments of vulnerability, intimate conversation, marital conflict, and shared decision-making. Over time, this pattern generated feelings of rejection, doubts about personal attractiveness, decreased intimacy, emotional exhaustion, and changes in women’s communicative behaviors. The findings indicate that avoidant attachment in husbands may affect not only marital interaction quality but also women’s narratives of self, love, emotional safety, and the meaning of marriage. Attachment-based couple therapy, emotional communication training, enhancement of empathic responsiveness, and support for women in reconstructing healthy relational boundaries may help reduce the psychological and relational consequences of this pattern.</p> <p>هدف پژوهش حاضر تحلیل روایت زنان از تجربه زیسته ازدواج با مردان دارای سبک دلبستگی اجتنابی و تبیین پیامدهای عاطفی، ارتباطی و هویتی این تجربه در بستر زندگی زناشویی بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و به شیوه روایت‌پژوهی انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل ۱۸ زن متأهل ساکن شهر تهران بودند که تجربه زندگی زناشویی با همسری دارای نشانه‌های برجسته سبک دلبستگی اجتنابی را گزارش کردند. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و سپس گلوله‌برفی انجام شد و فرایند مصاحبه‌ها تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق گردآوری شد. مدت مصاحبه‌ها بین ۵۵ تا ۹۰ دقیقه بود و همه مصاحبه‌ها پس از اخذ رضایت آگاهانه ضبط، پیاده‌سازی و کدگذاری شدند. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از تحلیل روایی و تحلیل مضمون بازتابی انجام گرفت و برای مدیریت، سازمان‌دهی و بازیابی داده‌ها از نرم‌افزار NVivo استفاده شد. اعتبارپذیری یافته‌ها از طریق بازبینی مشارکت‌کنندگان، درگیری طولانی‌مدت با داده‌ها، یادداشت‌برداری تأملی، بازبینی همکار پژوهشی و ارائه توصیف غنی از زمینه پژوهش تقویت شد. تحلیل روایت‌ها نشان داد تجربه زنان از ازدواج با مردان دارای سبک دلبستگی اجتنابی در پنج مقوله اصلی سازمان می‌یابد: «آغاز رابطه با امید به گشودگی عاطفی»، «چرخه تقاضای نزدیکی و عقب‌نشینی»، «تنهایی در حضور همسر»، «فرسایش خودارزشمندی و بازاندیشی هویت زنانه» و «راهبردهای سازگاری، مرزبندی و بازسازی رابطه». زنان در روایت‌های خود از نوعی سردرگمی عاطفی سخن گفتند که در آن همسر از نظر فیزیکی در رابطه حضور داشت، اما در لحظه‌های نیاز هیجانی، گفت‌وگوهای صمیمانه، تعارض‌های زناشویی و تصمیم‌های مشترک، به عقب‌نشینی، سکوت، عقلانی‌سازی یا انکار نیازهای عاطفی متوسل می‌شد. این تجربه به‌تدریج موجب احساس طرد، تردید نسبت به جذابیت فردی، کاهش صمیمیت، خستگی هیجانی و تغییر در الگوهای ارتباطی زنان شد. نتایج نشان داد سبک دلبستگی اجتنابی در همسر می‌تواند نه‌تنها کیفیت تعاملات زناشویی، بلکه روایت زن از خود، عشق، امنیت عاطفی و معنای ازدواج را تحت تأثیر قرار دهد. مداخلات زوج‌درمانی متمرکز بر دلبستگی، آموزش گفت‌وگوی هیجانی، افزایش پاسخ‌دهی همدلانه و کمک به زنان برای بازسازی مرزهای سالم می‌تواند در کاهش پیامدهای روان‌شناختی و ارتباطی این الگو مؤثر باشد.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/74/75