گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 2 پیاپی 8 2026 02 20 Explaining Relationship Reconstruction Strategies After Psychological Violence Among Couples: A Qualitative Study تبیین راهبردهای بازسازی رابطه پس از خشونت روانی در زوجین: یک مطالعه کیفی 1 12 FA الهه عباسی‌نژاد گروه روان‌شناسی عمومی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران امیرحسین دادگر گروه روان‌شناسی عمومی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران Journal Article 2026 01 01 <p>This study aimed to explain relationship reconstruction strategies after psychological violence among couples. This qualitative study was conducted using thematic analysis. The participants included 24 married individuals living in Tehran who had experienced psychological violence in their marital relationship and had attempted to reconstruct the relationship. Participants were selected through purposive sampling based on predefined inclusion criteria, and recruitment continued until theoretical saturation was achieved. Data were collected through in-depth semi-structured interviews. Each interview lasted between 45 and 75 minutes and was audio-recorded, transcribed verbatim, and prepared for analysis after informed consent was obtained. Data analysis was conducted using NVivo software and followed the phases of thematic analysis, including familiarization with the data, initial coding, searching for themes, reviewing themes, defining and naming themes, and producing the final report. To enhance trustworthiness, member checking, peer debriefing, thick contextual description, and an audit trail of analytical decisions were used. The analysis resulted in five main categories: redefining psychological safety and stopping the cycle of harm, accepting responsibility and moving beyond denial, reconstructing emotional dialogue and being heard, repairing trust through behavioral consistency and transparency, and redesigning relational boundaries through professional and social support. The findings indicated that relationship reconstruction cannot be achieved through apology or superficial return to marital life alone; rather, it requires stopping humiliating behaviors, explicitly acknowledging harm, creating new communication rules, gradually rebuilding trust, and using therapeutic support. The findings showed that relationship reconstruction after psychological violence is a gradual, conditional, and safety-dependent process. Couples who were able to identify and stop abusive patterns, demonstrate behavioral accountability, and establish safe and transparent communication were more likely to experience relational repair. These findings may inform the development of couple-therapy interventions sensitive to psychological violence.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف تبیین راهبردهای بازسازی رابطه پس از تجربه خشونت روانی در زوجین انجام شد. این پژوهش با رویکرد کیفی و روش تحلیل تماتیک انجام شد. مشارکت‌کنندگان شامل 24 نفر از زوجین ساکن شهر تهران بودند که تجربه خشونت روانی در رابطه زناشویی و تلاش برای بازسازی رابطه را گزارش کرده بودند. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و با معیارهای ورود مشخص انجام شد و فرایند جذب مشارکت‌کنندگان تا دستیابی به اشباع نظری ادامه یافت. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته عمیق گردآوری شد. هر مصاحبه بین 45 تا 75 دقیقه به طول انجامید و پس از کسب رضایت آگاهانه، ضبط، پیاده‌سازی و برای تحلیل آماده شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار NVivo و بر اساس مراحل تحلیل تماتیک شامل آشنایی با داده‌ها، کدگذاری اولیه، جست‌وجوی مضامین، بازبینی مضامین، نام‌گذاری مضامین و گزارش نهایی انجام شد. برای افزایش اعتبار یافته‌ها از بازبینی مشارکت‌کنندگان، بررسی همکار پژوهشی، توصیف غنی زمینه و ثبت مسیر تصمیم‌گیری تحلیلی استفاده شد. تحلیل مصاحبه‌ها به استخراج پنج مقوله اصلی منجر شد: بازتعریف ایمنی روانی و توقف چرخه آزار، پذیرش مسئولیت و عبور از انکار، بازسازی گفت‌وگوی هیجانی و شنیده‌شدن، ترمیم اعتماد از طریق ثبات رفتاری و شفافیت، و بازطراحی مرزهای رابطه با اتکا به حمایت تخصصی و اجتماعی. یافته‌ها نشان دادند که بازسازی رابطه صرفاً با عذرخواهی یا بازگشت ظاهری به زندگی مشترک محقق نمی‌شود، بلکه نیازمند توقف رفتارهای تحقیرآمیز، پذیرش صریح آسیب، ایجاد قواعد جدید ارتباطی، بازسازی تدریجی اعتماد و استفاده از حمایت درمانی است. نتایج نشان داد بازسازی رابطه پس از خشونت روانی فرایندی تدریجی، مشروط و وابسته به ایمنی است. زوجینی که توانسته بودند الگوهای آزارگرانه را شناسایی و متوقف کنند، مسئولیت‌پذیری رفتاری نشان دهند و گفت‌وگوی امن و شفاف ایجاد کنند، امکان بیشتری برای ترمیم رابطه تجربه کردند. این یافته‌ها می‌تواند در طراحی مداخلات زوج‌درمانی حساس به خشونت روانی مورد استفاده قرار گیرد.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/50/52