گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 1 پیاپی 1 2024 05 21 Psychological Determinants of Relationship Stability in Newly Married Couples بررسی سازه‌های روان‌شناختی تعیین‌کننده پایداری رابطه در زوج‌های تازه‌ازدواج‌کرده 1 13 FA رودابه هوشمندی استادیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکدۀ علوم و فناوری های پزشکی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2024 03 26 <p>This study aimed to examine the psychological predictors of relationship stability among newly married couples in Tehran. This descriptive–correlational study employed structural equation modeling and was conducted on 380 newly married couples recruited from family counseling centers in Tehran through convenience sampling. Instruments included measures of relationship stability, marital satisfaction, communication quality, emotion regulation, marital self-efficacy, secure attachment, and perceived support. Data were analyzed using confirmatory factor analysis and structural equation modeling. Results indicated that marital satisfaction, communication quality, marital self-efficacy, emotion regulation, secure attachment, and perceived support significantly predicted relationship stability, with marital satisfaction demonstrating the strongest direct effect on relationship stability (p&lt;0.001). Model fit indices confirmed the adequacy of the proposed model. Relationship stability in early marriage emerges from the dynamic interaction of emotional, cognitive, and relational factors, underscoring the necessity of multidimensional couple-based interventions.</p> <p>هدف این پژوهش بررسی نقش سازه‌های روان‌شناختی در پیش‌بینی پایداری رابطه زناشویی در زوج‌های تازه‌ازدواج‌کرده شهر تهران بود. پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود که بر روی ۳۸۰ زوج تازه‌ازدواج‌کرده ساکن تهران انجام شد. نمونه به روش در دسترس از مراکز مشاوره خانواده انتخاب گردید. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه پایداری رابطه، رضایت زناشویی، کیفیت ارتباط زوجین، تنظیم هیجان، خودکارآمدی زناشویی، دلبستگی ایمن و حمایت ادراک‌شده بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی و مدل‌یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد که رضایت زناشویی، کیفیت ارتباط، خودکارآمدی زناشویی، تنظیم هیجان، دلبستگی ایمن و حمایت ادراک‌شده به‌طور معناداری پایداری رابطه را پیش‌بینی می‌کنند و رضایت زناشویی قوی‌ترین اثر مستقیم را بر پایداری رابطه دارد (p&lt;0.001). شاخص‌های برازش، کفایت مدل تبیینی را تأیید نمودند. یافته‌ها نشان می‌دهد که پایداری رابطه زناشویی در سال‌های آغازین ازدواج حاصل تعامل همزمان سازه‌های هیجانی، شناختی و ارتباطی است و مداخلات زوج‌درمانی باید به‌صورت چندبعدی طراحی شوند.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/2/15