گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 2 پیاپی 6 1404 08 01 A Dyadic Model of the Association Between Childhood Attachment Injuries and Marital Relationship Instability: The Mediating Roles of Interpersonal Emotion Regulation and Rejection Sensitivity مدل زوجی ارتباط آسیب‌های دلبستگی دوران کودکی با بی‌ثباتی رابطه زناشویی: نقش میانجی تنظیم هیجان بین‌فردی و حساسیت به طرد 1 26 FA شجاع عربان استادیار، گروه روانشناسی و مشاوره، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران. Journal Article 1404 04 08 <p>This study aimed to test a dyadic model of the association between childhood attachment injuries and marital relationship instability through the mediating roles of interpersonal emotion regulation and rejection sensitivity among married couples in Tehran. This descriptive-correlational study employed dyadic structural equation modeling. The statistical population consisted of married couples residing in Tehran in 2026. A total of 300 couples, including 300 women and 300 men, yielding 600 participants, were selected through convenience sampling. Data were collected using the Childhood Attachment and Relational Trauma Screen, Interpersonal Emotion Regulation Questionnaire, Rejection Sensitivity Questionnaire, and Marital Instability Index. Data were analyzed using the Actor-Partner Interdependence Model and Actor-Partner Interdependence Mediation Model in SPSS version 29 and Mplus version 8.10. Indirect effects were examined using 5,000 bootstrap resamples. The structural model demonstrated satisfactory fit (χ²/df = 1.91, CFI = 0.954, TLI = 0.947, RMSEA = 0.039, SRMR = 0.041). Childhood attachment injuries negatively predicted interpersonal emotion regulation in women (β = -0.42) and men (β = -0.39) and positively predicted rejection sensitivity in women (β = 0.49) and men (β = 0.46). Direct actor effects of childhood attachment injuries on marital instability were significant for women (β = 0.18) and men (β = 0.16). Significant partner effects were also observed across the principal paths. Indirect effects through interpersonal emotion regulation and rejection sensitivity were significant for both spouses. The model explained 48% of the variance in women’s marital instability and 44% of the variance in men’s marital instability. Childhood attachment injuries were associated with marital instability through both actor and partner pathways, while interpersonal emotion regulation and rejection sensitivity played significant mediating roles. These findings indicate that marital instability is best understood as a dyadic process in which both developmental attachment histories and current emotional-interpersonal mechanisms contribute to relational instability.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف آزمون مدل زوجی ارتباط آسیب‌های دلبستگی دوران کودکی با بی‌ثباتی رابطه زناشویی با میانجی‌گری تنظیم هیجان بین‌فردی و حساسیت به طرد در زوج‌های متأهل شهر تهران انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی با رویکرد مدل‌یابی معادلات ساختاری زوجی بود. جامعه آماری شامل زوج‌های متأهل ساکن تهران در سال ۲۰۲۶ بود که از میان آنان ۳۰۰ زوج، شامل ۳۰۰ زن و ۳۰۰ مرد و در مجموع ۶۰۰ نفر، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل غربالگری دلبستگی دوران کودکی و ترومای رابطه‌ای، پرسشنامه تنظیم هیجان بین‌فردی، پرسشنامه حساسیت به طرد و شاخص بی‌ثباتی زناشویی بود. داده‌ها با استفاده از مدل وابستگی متقابل کنشگر-شریک و مدل میانجی وابستگی متقابل کنشگر-شریک در نرم‌افزارهای SPSS نسخه ۲۹ و Mplus نسخه ۸.۱۰ تحلیل شدند. اثرهای غیرمستقیم نیز با روش بوت‌استرپ ۵۰۰۰ بازنمونه‌ای آزمون شدند. مدل ساختاری از برازش مطلوبی برخوردار بود (χ²/df = 1.91، CFI = 0.954، TLI = 0.947، RMSEA = 0.039، SRMR = 0.041). آسیب‌های دلبستگی دوران کودکی در زنان و مردان به‌ترتیب تنظیم هیجان بین‌فردی را به‌طور منفی (β = -0.42 و β = -0.39) و حساسیت به طرد را به‌طور مثبت (β = 0.49 و β = 0.46) پیش‌بینی کردند. همچنین اثر مستقیم آسیب‌های دلبستگی بر بی‌ثباتی زناشویی در زنان (β = 0.18) و مردان (β = 0.16) معنادار بود. اثرهای شریک نیز برای مسیرهای اصلی معنادار بودند. اثرهای غیرمستقیم از طریق تنظیم هیجان بین‌فردی و حساسیت به طرد در هر دو همسر معنادار بود و مدل ۴۸ درصد از واریانس بی‌ثباتی زناشویی زنان و ۴۴ درصد از واریانس بی‌ثباتی زناشویی مردان را تبیین کرد. یافته‌ها نشان داد آسیب‌های دلبستگی دوران کودکی از طریق سازوکارهای درون‌فردی و بین‌فردی با بی‌ثباتی زناشویی مرتبط‌اند و تنظیم هیجان بین‌فردی و حساسیت به طرد نقش میانجی مهمی در این ارتباط دارند؛ بنابراین، توجه هم‌زمان به تاریخچه دلبستگی و فرایندهای هیجانی هر دو همسر می‌تواند در تبیین و مداخله در بی‌ثباتی رابطه زناشویی سودمند باشد.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/118/93