گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی در دست انتشار 1405 12 01 A Structural Model of Marital Adjustment Based on Social Self-Efficacy and Cultural Intelligence with the Mediating Role of Interactive Skills in Married Women ارائه مدل ساختاری سازگاری زناشویی براساس خودکارآمدی اجتماعی و هوش فرهنگی با نقش میانجی مهارت‌های تعاملی زنان متأهل 1 23 FA زهرا رشید زاده کمساری گروه روان‌شناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران سمیرا پالی گروه علوم تربیتی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران Journal Article 1405 03 09 <p>This study aimed to develop and test a structural model of marital adjustment based on social self-efficacy and cultural intelligence, with the mediating role of interaction skills among married women. This applied study employed a descriptive-correlational design using structural equation modeling. The statistical population comprised all married female students at the Tonekabon Branch of Islamic Azad University during the 2025–2026 academic year, from whom 200 participants were selected through multistage cluster random sampling. Data were collected using Spanier’s Dyadic Adjustment Scale (1976), Connolly’s Social Self-Efficacy Scale (1989), Ang et al.’s Cultural Intelligence Scale (2007), and Barton’s Interaction Skills Questionnaire (1990). Construct validity and reliability were assessed through confirmatory factor analysis, Cronbach’s alpha, composite reliability, and average variance extracted. The hypothesized model was examined using partial least squares structural equation modeling in SmartPLS. Social self-efficacy had significant positive effects on interaction skills (β=0.220, t=2.230) and marital adjustment (β=0.399, t=4.619). Cultural intelligence significantly predicted interaction skills (β=0.282, t=3.141), whereas its direct effect on marital adjustment was not significant (β=0.119, t=1.479). Interaction skills had a significant positive effect on marital adjustment (β=0.371, t=4.713). The indirect effect of social self-efficacy on marital adjustment through interaction skills was significant (β=0.082, t=2.677), indicating partial mediation. The indirect effect of cultural intelligence was also significant (β=0.105, t=2.918), indicating full mediation by interaction skills. The R² values for marital adjustment and interaction skills were 0.305 and 0.122, respectively, and the model GOF was 0.302. Social self-efficacy is associated with marital adjustment both directly and indirectly through interaction skills, whereas cultural intelligence contributes to marital adjustment primarily when translated into effective interpersonal interaction. Accordingly, interventions aimed at simultaneously enhancing social self-efficacy, cultural intelligence, and interaction skills may contribute to improving marital adjustment among married women.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف ارائه و آزمون مدل ساختاری سازگاری زناشویی براساس خودکارآمدی اجتماعی و هوش فرهنگی با نقش میانجی مهارت‌های تعاملی در زنان متأهل انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه زنان متأهل دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود که از میان آنان ۲۰۰ نفر با روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل مقیاس سازگاری زناشویی اسپانیر (1976)، پرسشنامه خودکارآمدی اجتماعی کنلی (1989)، پرسشنامه هوش فرهنگی آنگ و همکاران (2007) و پرسشنامه مهارت‌های تعاملی بارتون (1990) بود. روایی و پایایی ابزارها با تحلیل عاملی تأییدی، آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی و میانگین واریانس استخراج‌شده بررسی شد. داده‌ها با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار SmartPLS تحلیل شدند. نتایج نشان داد خودکارآمدی اجتماعی اثر مثبت و معناداری بر مهارت‌های تعاملی (β=0.220, t=2.230) و سازگاری زناشویی (β=0.399, t=4.619) داشت. هوش فرهنگی نیز مهارت‌های تعاملی را به‌طور مثبت و معناداری پیش‌بینی کرد (β=0.282, t=3.141)، اما اثر مستقیم آن بر سازگاری زناشویی معنادار نبود (β=0.119, t=1.479). مهارت‌های تعاملی اثر مثبت و معناداری بر سازگاری زناشویی داشتند (β=0.371, t=4.713). اثر غیرمستقیم خودکارآمدی اجتماعی بر سازگاری زناشویی از طریق مهارت‌های تعاملی معنادار بود (β=0.082, t=2.677) و میانجی‌گری جزئی را نشان داد. همچنین، اثر غیرمستقیم هوش فرهنگی معنادار بود (β=0.105, t=2.918) و مهارت‌های تعاملی در این رابطه نقش میانجی کامل داشتند. مقادیر R² سازگاری زناشویی و مهارت‌های تعاملی به‌ترتیب 0.305 و 0.122 و مقدار GOF برابر 0.302 بود. یافته‌ها نشان می‌دهد خودکارآمدی اجتماعی هم به‌طور مستقیم و هم از طریق تقویت مهارت‌های تعاملی با سازگاری زناشویی ارتباط دارد، درحالی‌که تأثیر هوش فرهنگی بر سازگاری زناشویی عمدتاً از طریق تبدیل ظرفیت‌های فرهنگی به مهارت‌های تعاملی مؤثر تحقق می‌یابد؛ بنابراین، تقویت هم‌زمان خودکارآمدی اجتماعی، هوش فرهنگی و مهارت‌های تعاملی می‌تواند در طراحی برنامه‌های آموزشی و مداخلات مشاوره‌ای مرتبط با بهبود سازگاری زناشویی مورد توجه قرار گیرد.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/116/94