گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 3 پیاپی 9 1405 02 01 Predicting Marital Burnout Based on Early Maladaptive Schemas with the Mediating Role of Marital Empathy Deficits in Married Women پیش‌بینی فرسودگی زناشویی بر اساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه با میانجی‌گری ناتوانی در همدلی زناشویی در زنان متأهل 1 29 FA زهرا دیلم صالحی گروه روانشناسی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران محمود برجعلی دانشیار، گروه روان‌شناسی بالینی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران نگار اکبری زرگر گروه روانشناسی، واحد تهران غرب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1404 10 09 <p>This study aimed to predict marital burnout based on early maladaptive schema domains and to examine the mediating role of marital empathy deficits among married women. This applied, descriptive-correlational study employed structural equation modeling and path analysis. The statistical population consisted of married women with symptoms of marital burnout who attended psychological, counseling, and family counseling centers in Tehran in spring 2026. A total of 250 participants were selected through purposive sampling. Data were collected using the 75-item Young Schema Questionnaire, the Batson Empathy Adjective Scale, reverse-scored to assess marital empathy deficits, and the Pines Marital Burnout Measure. Data were analyzed using SPSS version 28 and AMOS version 24 through Pearson correlation, path analysis, and bootstrapping with 5,000 resamples. The structural model demonstrated an acceptable fit (χ²/df=2.381, RMSEA=.069, GFI=.941, CFI=.902, NFI=.930, IFI=.914, AGFI=.924, PGFI=.733). Disconnection/rejection (β=.269, p&lt;.001) and overvigilance/inhibition (β=.198, p=.013) significantly and positively predicted marital empathy deficits. Disconnection/rejection (β=.402), impaired autonomy/performance (β=.215), other-directedness (β=.348), and overvigilance/inhibition (β=.232) exerted significant positive direct effects on marital burnout, whereas impaired limits had no significant direct effect. Marital empathy deficits significantly predicted greater marital burnout (β=.352, p&lt;.001). Bootstrap analysis confirmed significant indirect effects of disconnection/rejection (β=.095) and overvigilance/inhibition (β=.070) on marital burnout through marital empathy deficits, whereas the indirect effects of impaired autonomy/performance, impaired limits, and other-directedness were nonsignificant. Overall, the predictors explained 48% of the variance in marital burnout. Marital empathy deficits constitute an important mechanism through which disconnection/rejection and overvigilance/inhibition schemas contribute to marital burnout. Accordingly, couple-based interventions targeting these maladaptive schemas while strengthening empathic capacities may help reduce marital burnout among married women.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی فرسودگی زناشویی بر اساس حوزه‌های طرحواره‌های ناسازگار اولیه و بررسی نقش میانجی ناتوانی در همدلی زناشویی در زنان متأهل انجام شد. این پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری و تحلیل مسیر بود. جامعه آماری شامل زنان متأهل دارای نشانه‌های فرسودگی زناشویی مراجعه‌کننده به مراکز خدمات روان‌شناختی، مشاوره و مراکز مشاوره خانواده شهر تهران در بهار 2026 بود. تعداد 250 نفر با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از فرم 75 ماده‌ای پرسشنامه طرحواره‌های ناسازگار اولیه یانگ، مقیاس صفت همدلی باتسون با نمره‌گذاری معکوس برای سنجش ناتوانی در همدلی زناشویی، و مقیاس فرسودگی زناشویی پاینز گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با SPSS نسخه 28 و AMOS نسخه 24 و با استفاده از همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر و بوت‌استرپ با 5000 بازنمونه‌گیری انجام شد. مدل ساختاری از برازش مطلوبی برخوردار بود (χ²/df=2.381، RMSEA=.069، GFI=.941، CFI=.902، NFI=.930، IFI=.914، AGFI=.924، PGFI=.733). بریدگی و طرد (β=.269, p&lt;.001) و گوش‌به‌زنگی و بازداری (β=.198, p=.013) اثر مثبت و معناداری بر ناتوانی در همدلی زناشویی داشتند. بریدگی و طرد (β=.402)، خودگردانی و عملکرد مختل (β=.215)، دیگرجهت‌مندی (β=.348) و گوش‌به‌زنگی و بازداری (β=.232) فرسودگی زناشویی را به‌طور مثبت و معنادار پیش‌بینی کردند، در حالی که اثر محدودیت‌های مختل معنادار نبود. ناتوانی در همدلی زناشویی نیز اثر مثبت و معناداری بر فرسودگی زناشویی داشت (β=.352, p&lt;.001). اثر غیرمستقیم بریدگی و طرد (β=.095) و گوش‌به‌زنگی و بازداری (β=.070) بر فرسودگی زناشویی از طریق ناتوانی در همدلی معنادار بود؛ اما اثرات غیرمستقیم سه حوزه دیگر معنادار نبود. متغیرهای مدل 48 درصد واریانس فرسودگی زناشویی را تبیین کردند. ناتوانی در همدلی زناشویی یکی از سازوکارهای تبیینی مهم در انتقال اثر برخی طرحواره‌های ناسازگار اولیه، به‌ویژه بریدگی و طرد و گوش‌به‌زنگی و بازداری، به فرسودگی زناشویی است؛ بنابراین، مداخلات زوج‌درمانی متمرکز بر اصلاح این طرحواره‌ها و تقویت توانایی همدلی می‌توانند در کاهش فرسودگی زناشویی زنان متأهل مؤثر باشند.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/110/98