گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی در دست انتشار 1405 04 30 Developing a Model of Marital Distress Based on Attachment Styles with the Mediating Role of Hidden Aggression among Dissatisfied Young Couples تدوین مدل آشفتگی زناشویی براساس سبک‌های دلبستگی با نقش میانجی پرخاشگری پنهان در بین زوجین جوان ناخرسند 1 24 FA محمد طاهری گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران زینب میهن دوست گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران وحید احمدی گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران شهرام مامی گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران حمیرا سلیمان نژاد گروه روان‌شناسی، واحد ایلام، دانشگاه آزاد اسلامی، ایلام، ایران Journal Article 1405 02 05 <p>This study aimed to develop and test a model of marital distress based on attachment styles, with hidden aggression as a mediating variable among dissatisfied young couples. This applied study employed a descriptive-correlational design using structural equation modeling. The statistical population consisted of couples seeking divorce who attended three family counseling offices supervised by the Judiciary in Pardis New City between March and June 2023. Based on Green’s formula, 122 participants were selected through proportional stratified sampling. Data were collected using Snyder’s Marital Distress Questionnaire (1979), Hazan and Shaver’s Attachment Styles Questionnaire (1987), and Nelson and Carroll’s Hidden Aggression Questionnaire (2006). Data were analyzed using SPSS version 27 and SmartPLS version 3. Partial least squares structural equation modeling was applied to test the direct and indirect relationships among the study variables. Avoidant attachment had a significant positive effect on hidden aggression (β=0.200, t=2.639, p=0.009), as did anxious attachment (β=0.367, t=4.877, p=0.001). Hidden aggression significantly and positively predicted marital distress (β=0.658, t=9.378, p=0.001). The indirect effect of avoidant attachment on marital distress through hidden aggression was significant (β=0.132, t=2.637, p=0.009), and the indirect effect of anxious attachment was also significant (β=0.241, t=4.509, p=0.001). In contrast, the indirect effect of secure attachment was nonsignificant (β=-0.077, t=0.979, p=0.330). Direct effects of avoidant, anxious, and secure attachment styles on marital distress were nonsignificant. The overall goodness-of-fit index was 0.306, indicating an acceptable overall model fit. Hidden aggression constitutes an important mediating mechanism through which avoidant and anxious attachment styles contribute to marital distress. Accordingly, couple-based interventions targeting insecure attachment patterns and reducing indirect forms of aggression may help alleviate marital distress and improve relational functioning among dissatisfied young couples.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف تدوین و آزمون مدل آشفتگی زناشویی براساس سبک‌های دلبستگی با نقش میانجی پرخاشگری پنهان در بین زوجین جوان ناخرسند انجام شد. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی با طرح مدل‌سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی زوجین متقاضی طلاق مراجعه‌کننده به سه دفتر مشاوره خانواده تحت نظارت قوه قضاییه در شهر جدید پردیس طی مارس تا ژوئن 2023 بود. براساس فرمول گرین، 122 نفر با روش نمونه‌گیری طبقه‌ای نسبی انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه آشفتگی زناشویی اشنایدر (1979)، پرسشنامه سبک‌های دلبستگی هزن و شیور (1987) و پرسشنامه پرخاشگری پنهان نلسون و کارول (2006) گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با SPSS نسخه 27 و SmartPLS نسخه 3 و با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی انجام شد. نتایج نشان داد سبک دلبستگی اجتنابی (β=0.200، t=2.639، p=0.009) و سبک دلبستگی اضطرابی (β=0.367، t=4.877، p=0.001) اثر مثبت و معناداری بر پرخاشگری پنهان داشتند و پرخاشگری پنهان نیز آشفتگی زناشویی را به‌طور مثبت و معنادار پیش‌بینی کرد (β=0.658، t=9.378، p=0.001). اثر غیرمستقیم سبک دلبستگی اجتنابی بر آشفتگی زناشویی از طریق پرخاشگری پنهان معنادار بود (β=0.132، t=2.637، p=0.009)؛ همچنین، اثر غیرمستقیم سبک دلبستگی اضطرابی نیز معنادار بود (β=0.241، t=4.509، p=0.001). در مقابل، اثر غیرمستقیم سبک دلبستگی ایمن معنادار نبود (β=-0.077، t=0.979، p=0.330). اثرات مستقیم سبک‌های اجتنابی، اضطرابی و ایمن بر آشفتگی زناشویی نیز معنادار نبودند. شاخص برازش کلی مدل برابر با 0.306 به دست آمد که نشان‌دهنده برازش مطلوب مدل بود. پرخاشگری پنهان سازوکار میانجی مهمی است که از طریق آن سبک‌های دلبستگی اجتنابی و اضطرابی می‌توانند به افزایش آشفتگی زناشویی منجر شوند؛ بنابراین، مداخلات زوج‌درمانی با تمرکز بر اصلاح الگوهای دلبستگی ناایمن و کاهش شیوه‌های غیرمستقیم و پنهان ابراز پرخاشگری می‌توانند در کاهش آشفتگی زناشویی و بهبود کیفیت روابط زوجین جوان ناخرسند مؤثر باشند.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/106/90