گروه پژوهشی مطالعات ازدواج و طلاق سنجش، ارزیابی و مداخلات زوج‌درمانی 3 پیاپی 10 1405 04 01 The Effectiveness of Neurocounseling on Marital Intimacy, Marital Conflict, and Marital Satisfaction اثربخشی مشاوره عصب‌شناسی بر صمیمیت زناشویی، تعارض زناشویی و رضایت زناشویی 1 23 FA فاطمه جمشیدی دانشجوی دکتری، گروه مشاوره، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران مصطفی بلقان آبادی استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران احمد منصوری دانشیار، گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران Journal Article 1405 01 23 <p>This study aimed to investigate the effectiveness of neurocounseling in improving marital intimacy and marital satisfaction and reducing marital conflict among women attending a counseling center. This applied experimental study employed a pretest-posttest-follow-up design with a control group. The statistical population consisted of 340 women who attended Behesht Counseling Center in Arak, Iran, in 2025. Using convenience sampling, 44 eligible women were selected and randomly assigned to an experimental group and a control group, with 22 participants in each group. The experimental group received an eight-session neurocounseling intervention based on QEEG assessment and neuroscience-informed counseling techniques, whereas the control group received no intervention. Data were collected using the Bagarozzi Marital Intimacy Needs Questionnaire, the Kansas Marital Conflict Scale, and the ENRICH Marital Satisfaction Questionnaire. Repeated-measures analysis of variance and Bonferroni post hoc comparisons were conducted using SPSS. The main effect of group on marital intimacy was significant (F=11.69, p&lt;.001, η²=.22), and a significant time effect was also observed (F=68.28, p&lt;.001, η²=.62), whereas the time-by-group interaction was not significant (p=.052). For marital conflict, neither the time effect (p=.108), group effect (p=.529), nor time-by-group interaction (p=.752) was statistically significant. Regarding marital satisfaction, both the group effect (F=8.21, p=.006, η²=.16) and the time-by-group interaction (F=12.47, p&lt;.001, η²=.23) were significant. Bonferroni comparisons further indicated significant between-group differences in marital satisfaction at posttest and follow-up (p&lt;.001). Neurocounseling appears effective in enhancing marital intimacy and marital satisfaction among women; however, it does not appear sufficient as a standalone intervention for reducing marital conflict. Integrating neurocounseling with direct couple-therapy approaches and communication-skills training may therefore yield more comprehensive improvements in marital functioning.</p> <p>پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مشاوره عصب‌شناسی بر صمیمیت زناشویی، تعارض زناشویی و رضایت زناشویی زنان مراجعه‌کننده به مرکز مشاوره انجام شد. این پژوهش کاربردی با طرح آزمایشی پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پیگیری همراه با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل 340 زن مراجعه‌کننده به مرکز مشاوره بهشت در شهر اراک در سال 2025 بود. از میان آنان، 44 زن به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه، هر یک شامل 22 نفر، گمارده شدند. گروه آزمایش یک پروتکل هشت‌جلسه‌ای مشاوره عصب‌شناسی مبتنی بر ارزیابی QEEG و مداخلات علوم اعصاب دریافت کرد، در حالی که گروه گواه مداخله‌ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نیازهای صمیمیت زناشویی باگاروزی، مقیاس تعارض زناشویی کانزاس و پرسشنامه رضایت زناشویی ENRICH بود. داده‌ها با تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. نتایج نشان داد اثر اصلی گروه بر صمیمیت زناشویی معنادار بود (F=11.69, p&lt;.001, η²=.22) و اثر زمان نیز معنادار بود (F=68.28, p&lt;.001, η²=.62)، هرچند تعامل زمان و گروه به سطح معناداری نرسید (p=.052). برای تعارض زناشویی، اثر زمان (p=.108)، گروه (p=.529) و تعامل زمان و گروه (p=.752) معنادار نبود. در رضایت زناشویی، اثر گروه (F=8.21, p=.006, η²=.16) و تعامل زمان و گروه (F=12.47, p&lt;.001, η²=.23) معنادار بود. مقایسه‌های بونفرونی نیز تفاوت معنادار دو گروه را در پس‌آزمون و پیگیری رضایت زناشویی نشان داد (p&lt;.001). مشاوره عصب‌شناسی می‌تواند در افزایش صمیمیت و رضایت زناشویی زنان مؤثر باشد، اما برای کاهش تعارض زناشویی به‌تنهایی کافی به نظر نمی‌رسد؛ بنابراین، تلفیق آن با مداخلات مستقیم زوج‌درمانی و آموزش مهارت‌های ارتباطی توصیه می‌شود.</p> https://www.jctaei.com/index.php/jctaei/article/download/105/87